Travel Journal

Na een dikke anderhalve maand in Victoria en South Australia vonden we dat het tijd werd voor weer iets anders. Afgelopen donderdag scheepten we ons dan ook in op een veerboot met de veelbelovende naam Spirit of Tasmania. Deze veerboot vaart normaalgesproken s'nachts, maar in het hoofdseizoen gaat hij zo nu en dan overdag. Ik wilde erg graag overdag, omdat ik er vanuit ging dat er interessante zeevogels te zien zouden zijn vanaf de boot. Daarin werd ik niet teleurgesteld. Ik zag onder andere ca. 100 Shy Albatrosses, 1000en Short-Tailed Shearwaters, 10 Fairy Prions en 1 Common Diving Petrel.
Hannah vermaakte zich ook opperbest, want ze kon de hele overtocht chillen in de zon en ze kreeg van mij toestemming om een bakje echte koffie te kopen.

Aangekomen op Tasmanie was het al bijna avond en we gingen dan ook haastig op zoek naar een kampeerplek. Een aardige Taswegian vertelde ons dat er een paar kilometer verder op een strand was waar s'avonds een lading Pinguins het strand op komt om te overnachten en dat je daar als mens het zelfde zou kunnen doen, ondanks dat het eigenlijk verboden is om daar te kamperen. Uiteraard het proberen waard. De man had niet verteld dat je eerst een flinke klim moest maken voordat je bij dat strand kwam, maar net voor donker arriveerden we er. De Pinguinparade bleek een toeristische trekpleister van de bovenste plank te zijn en er stond al een massa mensen. Kamperen leek lastig te gaan worden. We amuseerden ons eerst een tijdje met de Pinguins, dat was niet moeilijk als ze ca drie meter voor je dom om zich heen staan te kijken en zo nu en dan keihard geeuwen.
Na deze show zetten we in het donker onze tent op achter een klein bosje tien meter naast een drukke doorgaande weg.

De volgende dag begonnen we direct flink te klimmen het binnenland van Tasmanie in. Het landschap prachtig, deed me aan Nieuw Zeeland en Noorwegen denken. Halverwege de middag kwamen we na een lange afdaling uit bij een droomkampeerplek. In een groot Eucalyptusbos, bij een heldere beek en hout voor oneindig veel kampvuren. Als we nu zouden doorfietsen waren we de naam wildkampeerders niet meer waardig.
Ik weet niet of we het al eens vermeld hadden, maar onze benzinebrander van een goed en duur merk heeft het al lang begeven, daarom eten we vaak salades, koken op een public bbq langs de weg of halen ergens Fish en Chips. Dit was echter de gelegenheid om onze oergevoelens eens in de praktijk te brengen, de daarbijbehorende jacht skipten we, maar het koken op een vuurtje ging ons goed af en we genoten mateloos van onze warme maaltijd.

Vrijdag waren we al flink aan het klimmen geweest, Zaterdag moesten daar nog 5 scheppen bovenop. We begonnen s'ochtends direct al met een klim van 15% over een afstand van twee kilometer. Klinkt misschien niet echt heftig, maar ik zou zeggen probber het maar eens. De toon voor de dag was hiermee direct gezet aan het eind van de dag bevonden we ons dan ook op ca 1km hoogte in Cradle Valley, waar we het weekend doorbrachten. Een stukje lopen leverde s'avonds een Tasmanian Devil op en de Zondagse wandeling een Mierenegel. Deze stonden beide hoog op onze verlanglijst en we zullen van de mierenegel binnenkort een foto plaatsen.

We zijn nu op weg naar de zuidkust, naar het plaatsje Strahan, is toeristisch, maar schijnt erg mooi te zijn (vandaar het toerisme natuurlijk )

Groeten,

H en I