Travel Journal

Sorry, road closed

(Friday 21 May 2010) by The big fat frogs
Helloo, Helloooooo! Where you from?

Na een wat lange radiostilte is het tijd om weer eens wat van ons te laten horen. In Cambodja is teveel te doen om heel de tijd blogjes te schrijven en als we even niets doen liggen we al snel te maffen onder een fan die zo hard mogelijk aanstaat. Het is hier nog steeds erg warm, normaal gesproken zou de regentijd al voor verkoeling moeten zorgen, maar die laat dit jaar op zich wachten. Er vallen af en toe wel buien, maar die zijn meestal erg kort (wel hevig). In alle Zuidoostaziatische landen die we tot nu bezochten klagen mensen over de buitengewone hitte van dit jaar.

Sorry, road closed
Sorry, road closed














Nadat we ons een dag hadden vergaapt aan de tempels van Angkor Wat (zie vorige blog) gingen we er nog een dag op uit om vogels te kijken. Deze hele dag werd voor ons geregeld door SVC een organisatie die zich richt op ecotours en ervoor zorgt dat een flink gedeelte van het geld dat je hen betaald naar de lokale bevolking en natuurbescherming gaat. Wij werden bijvoorbeeld rondgeleidt door een man die vroeger jager was.
Om vijf uur s'ochtends vertrokken we met een dikke jeep, die we dit keer echt nodig hadden om bij bepaalde plekken te komen, we hobbelden vele kilometers door droge rijstvelden. Het doel van de dag was om Sarus Kraanvogels te zien. Naast het feit dat ze erg groot zijn zijn ze ook erg zeldzaam. In de meeste landen in ZO-Azie zijn ze helemaal verdwenen door het gebruik van bepaalde soorten landbouwgif. Wij zagen er uiteindelijk 210 je zou denken dat ze dus niet zo zeldzaam zijn, maar keep in mind dat dit ongeveer 50% is van de Aziatische populatie.

De volgende dag ging ik nogmaals met dezelfde gids op pad, dit keer achterop de brommert! We vertrokken om 04.30u en scheurden circa 80 kilometer naar een plek waar een zo mogelijk nog zeldzamere vogel zit, de Bengal Florican. Gelukkig zagen we vrij snel drie mooie mannetjes, anders had ik wel met gemengde gevoelens terug gedacht aan de zadel- en rugpijn die deze dag me heeft opgeleverd. Terwijl ik mezelf uitsloofde in de moordende hitte liep Hannah door een museum in Siem Reap waar het lekker koel is en mannen met geitenwollen sokken op gedempte toon beschaafd met elkaar converseren. Dit museum gaf uiteraard informatie over de tempels van Angkor Wat en Hannah is nu een wandelend geschiedenisboek als het gaat om dit onderwerp (en nog een heleboel andere onderwerpen).

Vanuit Siem Reap gingen we naar Phnom Penh een grote chaotische stad aan een zijarm van de Mekong. Het verkeer in Phnom Penh kun je grofweg verdelen in twee groepen: de brommerrijders en de Lexusrijders. Andere verkeersdeelnemers (zoals fietsreizigers) tellen niet mee. De enige overeenkomst tussen brommerrijders en Lexusrijders is dat ze allebei overtuigd zijn van het feit dat ze altijd en overal voorrang hebben. Voeg hier wegwerkzaamheden, straathonden en stoplichtloze kruisingen aan toe and you get the picture.

Het regime van Pol Pot hield er de gewoonte op na om zonder duidelijke reden de helft van haar eigen bevolking uit te moorden. Veel slachtoffers werden voor hun executie opgesloten in de Tuol Sleng gevangenis een voormalig schoolgebouw in het centrum van Phnom Penh. Op de gevangenen en bewakers na was Phnom Penh tijdens de Rode Khmer uitgestorven, want de hele bevolking werd gedwongen om landarbeid te verrichten, of mijnen te leggen. Van dat laatste zie je nog bijna dagelijks de verminkte gevolgen als bedelaars door de straten kruipen.
Vandaag de dag kun je zoals wij dus deden de Tuol Sleng gevangenis bezoeken. Net als de nazies hield de Rode Khmer een nauwkeurige administratie bij van haar moorden, zo namen ze van alle gevangenen een foto vlak voor ze werden neergeschoten. Een groot gedeelte van deze foto's hangt nu op in de gevangenis. De duizenden doodsbange gezichten die je aanstaren zijn erg indrukwekkend.

Zoals elke dag gingen we in Phnom Penh s'avonds weer lekker voor weinig geld uit eten. Leuk restaurant, aangeraden in diverse reisgidsen, kon niet beter. Toen ik s'nachts tegelijkertijd aan het kotsen en poepen was (wel efficient trouwens) dacht ik daar toch anders over. Overigens hebben we ondertussen nog een keer bij hetzelfde restaurant gegeten, dit keer geen salade...

Vanuit Phnom Penh vertrokken we naar Sihanoukville een stad aan de zuidkust waar we een paar dagen wilden relaxen en ons visum voor Vietnam aanvragen. Het consulaat in deze stad schijnt de snelste Vietnamese visa ter wereld te regelen. Het kostte ons niet veel meer dan vijf minuten.
Het strand voldeed aan onze verwachtingen en door de vele oude Fransen die hier een guesthouse hebben is het eten zo mogelijk nog lekkerder dan in de rest van Cambodja. S'avonds is de sfeer vaak ongewild erg romantisch omdat je door de uitgevallen stroom bij kaarslicht moet dineren.

Over een rustige deels onverharde weg fietsten we naar Kampot een stadje dicht tegen de grens van Vietnam aan. Kampot zelf is wel leuk, maar ons ging het om Bokor National Park. Dit park ligt in de bergen ten Noordwesten van Kampot en zou een hoop leuke zoogdieren en vogels moeten herbergen. We wisten al dat dit park momenteel moeilijk te bereiken is, omdat de weg ernaar toe gerepareerd wordt en je de wegwerkzaamheden meestal alleen kunt passeren door een dure georganiseerde tour te boeken waar de gids je door omkoping van de wachters toegang tot het park verschaft.
Wij besloten toch een poging te wagen, want we hebben al vaker gemerkt dat corrupte knakkers vaak niet weten wat ze met fietsers aan moeten en ze dan maar gewoon doorlaten.
Helaas! s'ochtends om 5.30 stonden we bij een touwtje over de weg eerst dom te doen, vervolgens smekend, daarna de geldbuidel tonend en als laatste simpelweg weigerend om terug te gaan. Alles zonder enig resultaat. Sorry, road closed.

Via Phnom Penh gingen we naar Kratie om eens even helemaal de rimboe in te gaan en ons zo te onderscheiden van andere backpackers bij wie reizen lijkt te bestaan uit bier drinken op steeds een andere plek.
We willen hier de Mekong Discovery Trail gaan fietsen. Een netwerk van voetpaden, ossenkarsporen en wiebelende veerpontjes richting de grens met Laos. Ondertussen moeten we de rivier goed in de gaten houden, omdat we hier een grote kans hebben om de zeldzame Irrawaddy-Dolfijn te scoren.
We vertellen jullie later of dit gelukt is!

Groeten en weer bedankt voor de reacties!

HannaH en Ies

  • hoi! by ikk
  • blokkade by Asi
  • wildgroei by Asi
    • wildgroei by The big fat frogs
  • Fidel Catastrofe op vakantie? by Joost


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active