Travel Journal

Een erg lange neus en modderpoten

(Wednesday 26 May 2010) by The big fat frogs
Heyhey,

Het regenseizoen lijkt hier nu echt te zijn begonnen. Eerst was er af en toe een aarzelend regentje, maar vannacht en vanochtend stortte het water met bakken uit de hemel. Wanneer ik door het busraampje naar buiten keek, zag ik een bemodderde weg, grijze lucht en gigantische plassen regenwater. Cambodja lijkt voor het eerst een beetje troosteloos..


Gelukkig hebben we voor de echte regenbui begon, door de rimboe kunnen fietsen op onverharde wegen. We hadden in Kratie besloten een stuk van de Mekong Discovery Trail te gaan fietsen. Deze trail loopt vanaf Kratie vlak langs de Mekong rivier naar de grens met Laos (ongeveer 200 kilometer). Je kunt in verschillende dorpjes overnachten in homestays. Het geld voor de overnachting en het eten gaat dan direct naar de mensen zelf.
De eerste dag gingen wij zonder gids op pad. Als 'ervaren' avonturiers moest het ons toch wel lukken om de weg te vinden. We waren een kilometer uit Kratie en direct was de weg onverhard en bestonden de dorpjes uit houten paalwoningen, scharrelende kippen, knorrende varkens en starende mensen. Vooral wanneer wij even pauze hielden, stonden er direct enkele tientallen Cambodjanen naar ons te kijken. Eenmaal was er een gastje van een jaar of vijftien, die zowaar redelijk Engels sprak. Hij kwam zeer gretig naar Ies toegelopen om direct al zijn vragen af te kunnen vuren over buitenlanders en hun bizarre uiterlijk en vreemd gedrag . Ten minste; hij vroeg zich af waarom wij op de fiets waren en niet op een brommer. Hij kon eigenlijk ook niet geloven dat je het leuke zou kunnen vinden om door die dorpjes rond te fietsen (dat doet toch niemand). Op onze kleren werd ook een kritische blik geworpen: welke rijkaard gaat nou in zo'n verkleurd slobberhempje fietsen? Tussen de vragen door werd er ook nog een aardige opmerking geplaatst: Mister, your nose is very long! Ja hallo, ik ben Pinokkio niet.

Ons eindpunt van die dag zou op het grootste eiland in de Mekong zijn. We moesten daarvoor met een pontje over en op het eiland zelf nog enige kilometers fietsen naar het dorp Koh Phdau. Daar zou ene mister Thaksim de homestay wijzen waar wij konden maffen. De dorpjes in Cambodja zijn niet voorzien van een keurig naambordje, dus werden wij op de proef gesteld of wij erachter konden komen waar Koh Phdau was. Niet zo moeilijk zou je denken, maar gezien alle dorpjes aan elkaar vastgeplakt zijn, wordt het lastig uitzoeken. Helemaal lastig, omdat de mensen je niet begrijpen, als jij Koh Phdau uitspreekt, zoals jij denkt dat het uitgesproken dient te worden. Een klein accentverschilletje en je wordt aangestaard alsof je een een of ander buitenaards Chnorkje bent. Met het vragen naar mister Thaksim kwamen we zowaar op het goede spoor. De goede Thaksim wees ons de weg naar onze homestay en we kwamen bij een familie terecht met een prima paalwoning. Onze fietsen werden meteen bewonderd en toen ik even weg was, werd ie ook maar direct even uitgeprobeerd.
De vrouw des huizes maakte een lekker avondmaal voor ons klaar, bestaande uit rijst, spinazie-achtige groente en vis uit de Mekong. We aten met zn tweeen midden op de vloer van het huis. Ons slaapvertrek bestond uit een matras op de vloer met een groot muskietennet en gordijnen om ons af te kunnen zonderen van de rest. Eenvoudig maar doeltreffend. Om 7 uur was het donker en daarmee was het ook echt pikkedonker. Gedaan met de pret, want zonder electriciteit en met 'e'en schriel lampje doe je niet veel meer dan in slaap vallen. Dat deden we dan ook.

Fietsdag 2. Deze dag stond in het teken van fietsen door de rimboe. Dat betekende dat we echt een gids nodig hadden om de juiste 'weg' te kunnen vinden. De gids kwam vrolijk aangehobbeld op een soort opoefiets met een litertje water. Voor mijn gevoel sjeesde hij langs de wegen en leek ik wel een slak die hem hijgend en zwetend probeerde bij te houden. Ies verging het wat beter, maar ook hij vond sommige stukken zwaar. Reden we eerst nog door dorpjes, al snel fietsten we over bospaadjes waar de takken naar je benen grepen en je fiets bleef vastzitten in de plakklei die Cambodja rijk is. 37 km en 6 uur later stonden we dan opeens weer bij de Mekongrivier te wachten op een bootje die ons met fiets en al naar de overkant zou brengen. De 'mountainbike-track' was zwaar, maar super!
Toch hadden we nog niet genoeg van fietsen, want in de middag zijn we 60 km verder gefietst naar het stadje Stung Treng (door ons omgedoopt in: Stom Kreng). En daar hield het fietsavontuur voorlopig even op.

Vanaf Stung Treng hebben we de bus genomen naar Ban Lung. Dit dorp ligt in een afgelegen gebied met nog wat overgebleven regenwoud. De weg ernaartoe is onverhard en in de droge tijd stoffig. Dat was twee dagen geleden nog het geval. In Ban Lung hebben we ons vermaakt met het vogelen rond een kratermeer. Onder andere zagen we een Vernal Hanging Parrot, die af en toe op de kop gaat hangen, als hij of zij daar zin in heeft. Vandaag had'ie daar geen zin in. We hadden die dag zowaar voor het eerst een echte bewolkte dag, wat ervoor zorgde dat het niet snikheet was. En ja, die nacht ging het dus flink regenen en zag ik de volgende ochtend een troosteloos Cambodja. Maar nee, Cambodja is niet triest, want als ik even om me heen kijk, zie ik daar goedlachse Cambodjanen met kwetterende kindertjes.

Met vriendelijke groeten,
Ies en HannaH

PS: voor degene die zich afvraagt waarom HannaH met een hoofdletter H wordt geschreven: ik weet niet meer waarom, sorry.

  • een erg lange neus en modderpoten by ikk
  • ??? by C


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active