Travel Journal

Olifanten zijn soms net duikplanken

(Wednesday 2 June 2010) by The big fat frogs
Dag allemaal,

Vorige keer schreef HannaH onder andere over de regen in Ban Lung. Die regen zorgde ervoor dat we Ban Lung niet per fiets konden verlaten. De regen had van de weg naar Stung Treng een modderpoel gemaakt. De minibus die we namen gleed van de ene naar de andere kant van de weg en om de paar meter zagen we motorrijders die bezig waren om de klei te verwijderen die zich verzamelde tussen hun spatbord en wiel.

Krappe bedoening
Krappe bedoening














HannaH is tegenwoordig een fanatieke zoogdierelaar en wilde nog graag de Irrawaddydolfijnen bij Kratie zien (ik ook trouwens). We namen op een snikhete middag een TukTuk naar Kampi iets ten Noorden van Kratie en scheepten ons in in een roeibootje. Nog voor we in de roeiboot stapten zagen we de dolfijnen al zwemmen, maar de vaartocht zelf was zeker geen weggegooid geld. Tijdens het varen kom je met wat geluk behoorlijk dichtbij de dolfijnen en ook wij zagen er verschillende op een paar meter afstand.
Naast de dolfijnen was ik ook erg blij met drie Mekong Wagtails, een vogeltje dat nog maar een paar jaar geleden officieel werd beschreven en een erg klein verspreidingsgebied heeft.

De honderste poging om een dolfijn op de foto vast te leggen
De honderste poging om een dolfijn op de foto vast te leggen





















Onze jacht naar ongerepte jungle bracht ons nog in Sen Monorom een stadje dichtbij de Vietnamese grens. Tot een jaar geleden was er geen goede weg naartoe en in de regentijd kon je het vaak niet eens bereiken. Het landschap om Sen Monorom heen is glooiend er zijn grote open vlaktes waar het bos al lang geleden gekapt is, maar er zijn ook nog grote stukken oerwoud. De bevolking in dit gebied heten 'Phnong' en hebben een heel eigen cultuur, ze verbouwen nauwelijks rijst en werken hier en daar nog met olifanten.
Wij vinden olifanten hartstikke lief en besloten daarom een dagje op zo'n beest te gaan rondhobbelen. Iemand van het guesthouse waar we overnachtten bracht ons achterop een brommertje naar een afgelegen dorpje. Ook hier was weer duidelijk dat dit een ander volk is, want de bouwstijl wijkt sterk af van de rest van Cambodja. Terwijl we in een laag hutje met rieten dak zaten, zagen we door de deuropening ineens een paar olifantenpoten voorbij komen en deze bleken afkomstig te zijn van ons transportmiddel voor de rest van de dag. We hesen ons op de olifant en persten ons in een klein mandje. In 2004 heb ik op een olifant gereden in India en daar waren de olifantenzadels een stuk comfortabeler, of ik ben ondertussen een oude zeur geworden, dat is ook goed mogelijk. In ieder geval vroeg ik me na een minuut of twee alweer af waarom ik zo graag op een olifant wilde rijden. Toen we steeds dieper de jungle ingingen vergaten we de ongemakken al snel en genoten we er op los. Uiteindelijk hielden we halt bij een rivier middenin het groen voor een goede lunch en een siesta.
De olifant werd ergens in de rimboe gestalt, zodat ze wat bomen kon opeten en later op de middag werd ze weer opgehaald om te worden gewassen in de rivier. Olifanten vinden badderen buitengewoon relaxed en onze vriendin (inderdaad een vrouwtje van ca 40 jaar oud) was daar geen uitzondering op.
Het bleek geen enkel probleem te zijn om op haar te lopen, zitten, of rennen terwijl ze in het water lag en we konden haar zelfs als duikplank gebruiken. Na de dolle pret was het tijd om terug te gaan. De olifant had er nu minder zin in en bleef regelmatig staan om zich te goed te doen aan bamboe. Keiharde stokslagen van de begeleider veranderden daar niets aan.

Weer terug in Sen Monorom hadden we honger als Bengaalse tijgers en een restaurant waar je goed kunt eten is in Cambodja nooit ver weg, behalve in Mondulkiri (de provincie waar Sen Monorom in ligt) dan. Naast ons guesthouse was een ander guesthouse met een restaurant, ze bleken daar niet naar de markt te zijn geweest en we kregen nul op het rekest, daarna gingen we naar een ander restaurant. Het bord aan de buitenkant beloofde veel goeds: breakfast, lunch en dinner. De eigenaren schrokken behoorlijk van onze komst, na lang zoeken vonden ze een menukaart en na wat zoeken van onze kant kwamen we er achter dat de prijzen buitensporig hoog waren en vertrokken we weer. Opgelucht zwaaide de hele familie ons uit.
Een kilometer verderop middenin het stadje was het wel raak en verorberden we rijst met kip en veel ananas. Omtrent ananas heb ik trouwens groot nieuws: HANNAH LUST TEGENWOORDIG GRAAG ANANAS!!!

Via Phnom Penh wilden we naar Vietnam. Dat willen we nog steeds, maar vanochtend werden we op een aangename manier vertraagd in ons vertrek. We ontbeten bij een restaurant waar we al verschillende keren zijn geweest en waar we al heel wat hebben afgekletst met de aardige eigenaar. Hij heeft in Europa gestudeerd en geeft ook nog les op de universiteit van Phnom Penh. Vanochtend vroeg hij of we zin hadden om mee te gaan naar de universiteit om daar eens rond te kijken. Zo'n aanbod konden we niet afslaan en we besloten dan maar een dag later naar Vietnam te vertrekken.
De eigenaar Chan geheten heeft ons al verschillende keren verteld dat hij arm is, maar we reden naar de universiteit in zijn Lexus.
Wij vroegen Chan weer de oren van zijn hoofd over het leven in Cambodja en ook over de tijd van de Rode Khmer. Hij was ten tijde van de Khmer een kind van een jaar of acht. Zijn vader werd vermoord (want zakenman). Kratie lag vaak vol met lijken waar niemand zich om bekommerde en als kinderen speelden zij daar zelfs mee. Het is bijna niet voor te stellen dat de man waar je mee staat te praten als kind zulke dingen heeft meegemaakt. De huidige Prime minister van Cambodja had destijds een goede functie in het leger van de Rode Khmer...
De universiteit week behoorlijk af van wat we in Nederland gewend zijn (al bezoekt deze jongen hier doorgaans weinig universiteiten, maar ik geloof graag wat HannaH zegt). Een oud koloniaal gebouw, stoffige lokalen, krakkemikkig meubilair en een bibliotheekje met zeker vijf boekenkasten. Ondanks de slechte voorzieningen leken de docenten die we spraken me kundige mensen met hart voor hun studenten.

Rest mij nog om iedereen weer te bedanken voor mailtjes en commentaren en ik wil Maarten T verzoeken om mij geen gespierde tentharing meer te noemen.

Groeten,

H en I

  • ananas by maty
  • Hannanas by martientje
  • Ananas! by Petiiirr
  • Vette actie foto's voor 'n 'bookwurm' by Joost


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active