Travel Journal

Oranjegekte in Chang Mai

(Thursday 15 July 2010) by The big fat frogs
Beste leute,

We gaan even terug in de tijd met deze blog. Met name over onze tijd in Laos.

De eerste paar dagen fietsten we door een zeer afgelegen gebied over onverharde wegen. Direct na de grenscontrole moesten we twee uur wachten, vanwege wegwerkzaamheden om de vrijwel onbegaanbare weg iets begaanbaarder te maken. Terwijl men hiermee bezig was, knapten wij een uiltje te midden van lieve Laotiaanse vrouwtjes (volgens Ies). Door deze vertraging kwamen we pas laat aan in Mouang Mai, het enige dorp in de omgeving met zowaar een stenen gebouw, wat dan ook het hotel was. Geen tourist te bekennen! Daar maakten we direct kennis met de Laotiaanse keuken: Lao time (betekend: 1 uur wachten voor een simpele maaltijd) en sticky rice, waar Ies G. ondertussen helemaal verslaafd aan is, omdat ie het met zn handen mag eten.

Siesta
Siesta













De volgende dag stond er weer een behoorlijke klim op het programma, maar ook met een fikse afdaling. Tijdens het afdalen maakten we nog twee kleine aapjes (meisjes) aan het schrikken. Ze kwamen naar beneden gesneld, toen wij om de bocht kwamen, renden ze weer keihard omhoog en gingen op een veilige afstand staan giechelen. Blijkbaar zagen ze niet elke dag een halfblote (in hun ogen) westerse vrouw en een bebaarde woesteling sjezend op snelle fietsjes.
In het volgende kleine dorpje kwamen we erachter waarom de weg zo rustig was, want de weg stopte bij een rivier en de veerboot uit het jaar nul had het begeven. Gelukkig waren er wel kleine bootjes en konden we overvaren naar de andere kant. Daar werden we opgewacht door een aardige Spaanse chicka die vroeg of wij samen met nog drie andere backpackers een vaartocht wilden maken naar Nong Khiaew, een stadje vier uur stroomafwaarts. Gezien we weinig geld hadden en snel naar Louang Prabang wilden om te pinnen, was dit geen verkeerd aanbod. We hebben hierdoor tijd gewonnen en een extreem mooie vaartocht gemaakt door ongerept Karstgebergte en primary rainforest. Het dorpje waar we aankwamen was al net zo ruug. Vervolgens zijn we doorgereisd naar Louang Prabang, een stadje dat op de World Heritage List van Unesco staat. En inderdaad zeer de moeite waard. We zijn erg blij met de Fransen die hier ooit gewoond hebben en daardoor mooie huizen en lekkere croissantjes hebben achtergelaten. En wat we ook heel relaxed vinden, is de rust om ons heen. Een verademing na de drukte van Vietnam.

Uitzicht tijdens bootreis
Uitzicht tijdens bootreis
















Na relaxt te hebben gezwommen bij prachtige watervallen en ons te buiten te zijn gegaan aan lekker (westers) eten, vertrokken we met de slowboat naar de grens met Thailand. Wederom een prachtige tocht van twee dagen varen, die ons in staat stelde om veel te lezen en Ies zn verjaardag te vieren. Overigens hadden we de nacht ervoor al taart gegeten onder het genot van een potje voetbal Duitsland- Spanje.
Enfin, om nog even bij voetbal te blijven. In Chang Mai, de stad waar we daarna verbleven, waren tijdens de finale ongeveer evenveel Nederlanders als op het Museumplein in Amsterdam. Het Hollandcafe zat prop en propvol. De Thaise politie wist zich geen raad met de menigte oranjefans die het verkeer in de straat ernstig belemmerde. Er werd wat in het wilde weg op fluitjes geblazen, maar zonder enig merkbaar resultaat. Dit gebeurde allemaal 's nachts om een uur of half vier.
Vanaf hier willen we nog naar Doi Inthanon, de hoogste berg van Thailand en daarna verder fietsen naar Birma (Myanmar). Daarover later meer...

Mee friendelijke hroet,

H&I

 


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active